Post-scriptum

1. Strajk komunikacji zakończył się z piątek. Znaczy się został on przerwany ku niezadowoleniu strajkujących, gdyż za strony odpowiednich ministerstw padło ultimatum powrotu do negocjacji pod groźbą podjęcia ustawowych środków, z nakazem powrotu do pracy oraz narzuceniem arbitrażu włącznie. Groźba strajku jest jednak nadal realna, zaś sam strajk – jak najbardziej legalny (mimo, że upierdliwy).

Komunikacja funkcjonuje normalnie od piątku wieczorem. Dziś (niedziela, 27-go maja) jest akurat Dzień Otwarty w muzeach montrealskich, i na tę okazję miasto zapewnia bezpłatny transport miejski specjalnymi liniami kursującymi pomiędzy muzeami uczestniczącymi w akcji. To dobrze, bo akurat ma padać po południu.
 

2. No właśnie. Wraz ze strajkiem skończyły się upały. Podejżewam, że ustały one raczej z powodu zmian w cyrkulacji atmosferycznej, a nie dlatego, że pogoda tez wzięła sobie do serca ministerialne ultimatum, w ktorym nota bene nie było mowy o upałach. Aktualne pozostały tylko spekulacje czy obecny rząd Quebeku przetrwa dlużej niż jeden tydzień. W nadchodzący piątek ma się odbyć głosowanie nad przestawionym w ub. tygodniu budżetem. A tydzień to całkiem sporo w życiu mniejszościowego rządu balansującego na krawędzi upadku, i to nie z powodu własnej nieudolności czy arogancji, ale z powodu pomyślnego układu konstelacji dla najslilniejszej partii opozycyjnej, ADQ. Jej szef juz zadeklarował, że jest gotowy, zaś separatystyczna PQ tkwi pogrążona w wirze wewnętrznych rozgrywek personalnych towarzyszących walce o szefostwo. Tak, dotychczasowy szef PQ, André Boisclair [błakler] został wygryziony i podał się do dymisji w zeszłym miesiącu. PQ wyróżnia się tym, ze jest partią, ktora pożera żywcem swych liderow. To jest jednak temat na osobną pogawedkę, a nie na post-scriptum. 

PS do PS. Torlinie, ja nie wiem, jaki klimat Montreal. Teoretycznie powinno być jak piszesz, ale ponieważ Ameryka Pn. ma wredną konfigurację geograficzną, która sprawia, iż do Gor Skalistych nie ma żadnej bariery naturalnej pomiędzy biegunem a Zatoką Meksykańską, tak wiec zimy w Montrealu są moskiewskie, a lata – hawańskie. I w ten sposob zbliżamy się do kwestii “socjalizmu kanadyjskiego”, o czym również obiecuję napisać.